زیر سایه دلنواز دوستی

زندگی در سایه دوستی و محبت، زیر درخت آشنایی و همدلی و روی زمین مدارا وتحمل، شدنی، آسان و دلپذیر است. با اینکه تاریخ مملو از دشمنی‌ها بوده است اما به نظر می‌رسد آنچه ماندن بشر را تضمین کرده و به او شوق زیستن داده رفاقت‌ها و گذشت‌ها و همکاری‌ها است.کینه‌ها و عداوت‌‌ها مرگ و نیستی و جراحت آفریده‌اند و گویا هیچ‌گاه نفع بشریت در آن نبوده است.

آدم، روانی مسالمت‌جو دارد و ذهن و ضمیرش در پیوند با همنوع شکوفا می‌شود و شیرینی هستی را درک می‌کند، گویی تنهایان ناقصند و از برای اکمال و اتمام خود چشم جستجوگرشان از پی یار و همگام می‌گردد. عجیب آنکه تناول غذایی و آشامیدن جرعه آبی هنگامی لذت‌بخش‌تر است که همدمی و هم سخنی باشد و روحشان با یکدیگر جمع شود و گاهی تا یکی شدن پیش روند و چون یکی بخورد و بنوشد دیگری هم سیر و سیر آب بشود.زیاد شدن دوستی‌های صاف و صادق جامعه را دگرگون می‌کند، فجایع کم می‌شوند، ناهنجاری‌ها محدود، افسردگی‌ها معدود، غم‌ها زایل‌شدنی و تولید و کار و خلاقیت‌ و اندیشه افزایش پیدا می‌کند.

 

با دوستی عدالت بهتر اجرا می‌شود تا با کینه و دشمنی، در جامعه صمیمی یک جا حق و عدالت نادیده گرفته شود در جامعه خشک و خط‌کشی شده ستم و ناروا صد جا خود را نشان خواهد داد.دوستی‌های آگاهانه و صادقانه مولد و کارسازند و دشمنی‌ها اغلب ویران‌کننده و مخربند. کسانی که در شیپور کینه و دوگانگی و جدایی و دوری و درشتی می‌دمند به سمت انزوا و تنهایی می‌دوند و کسانی که معرف خوبی و همدلی و ازدیاد صمیمیت و افزون شدن دایرة دوستی‌ها هستند غایت موفقیت را به چنگ می‌آورند.در جامعه صمیمی که در آن دوستی اصل است و دشمنی به استثناء رخ می‌دهد، اعتماد افزایش پیدا می‌کند و کارها تسهیل می‌شوند و نیروها همدیگر را خنثی نمی‌کنند و رشد و توسعه سرعت می‌گیرد. افرادی که با هم صادقند شادترند و شادی خود دوستی می‌آفریند و باز دوستی، شادی می‌سازد و ...بی‌اعتمادی و ناراستی آتش‌ تنور دشمنی را شعله‌ور می‌کنند و دشمنی رنج و غم می‌زاید و رنج غم دشمنی و ...دوستی دلی صاف و پاک می‌خواهد و دیگر هیچ، خوب‌ها بیشتر دوستی می‌کنند و در دوستی سبقت می‌گیرند و هرچیزی بهانه‌ای برای صمیمیت می‌شود، خوب‌ها اگر مجال یابند بر دشمنان خویش هم کریمند و بدها بردوستان خود هم تند و بی‌وفا هستند.برای ازدیاد دوستی و اعتماد که از نان شب برای یک جامعه واجب‌تر است، گذشت و مدارا و سخن نرم و صبر و حوصله و روح و روان بزرگ لازم است چنانچه سختی و تندی و دشمنی با تنگ‌نظران و کوچک نگران و خودخواهان شیوع پیدا می‌کند.اگر دوستی و اعتماد و صداقت اصل شود و ارزش اول گردد آنگاه عشق خواهد آمد و عشق هنگامی که به همراه آگاهی باشد جامعه را به جهش وا می‌دارد.دو کس یکدیگر را شناختند با هم دوست شدند و ماجراها یافتند و آخر پیروز شدند، دو کس دشمنی کردند جانشان فرسود، دلشان به سیاهی رفت و عاقبت مردند!

چاپ شده در روزنامه اطلاعات 1/6/89

/ 0 نظر / 9 بازدید