یک تصمیم مهم

این موضوع ابعاد مختلفی دارد ولی اجمالاً ظهور اراده یی جدید در کشور درست در شرایطی صورت گرفت که نوعی تشتت و سردرگمی در هر دو جناح سیاسی موجود به چشم می خورد و بیم آن می رفت که حاصل این تفرق و چند گانگی ها رئیس جمهوری شود که از آرای بالا برخوردار نبوده، نماینده طیف گسترده یی از احزاب و سازمان ها و شخصیت های سیاسی نباشد. با اتخاذ تصمیم اصولی فوق، جناح اصلاح طلب به سمت اجماع و اتحاد پیش خواهد رفت و جناح محافظه کار هم به موازات آن ناچار به گرفتن آرایش هم طراز و هم سطح خواهد شد. چه اینکه اگر این جناح با ابتکاری قابلیت اجماع و اتحاد خود را بروز ندهد، امید چندانی به انتخابات آینده نخواهد داشت. اما تصمیم مشترک حضور در عرصه سیاسی توسط دو چهره صاحب نام و وزن و اعتبار اگر به قوت خود باقی بماند علاوه بر باز تاب ها و تبعات مثبت سیاسی به آزاد شدن انرژی ها و ظرفیت های متراکمی مدد می رساند که در سطح جامعه هست ولی به علت سرخوردگی ها و موانع ریز و درشت به انزوا رانده شده بودند. این ظرفیت ها که با ورود عنصر جدیدی از سرمایه های انقلاب یعنی میر حسین موسوی به شکوفایی خواهد رسید، فراتر از آن خواهد بود که در تصدی پست ریاست جمهوری خلاصه شود. بعید نیست که ابتکار استراتژیک یاد شده اگر همچنان درست مدیریت شود، به دورانی جدید از حیات انقلاب اسلامی منجر شود و پایه های امتداد حرکت بزرگ مردم را با رویکردی عمیق تر، به روز تر و حتی آرمانی تر مستحکم سازد. از نقطه نظر تئوریک می توان پیش بینی کرد که با تجمیع دوطیف از نیروهای نزدیک به هم، غنای فکری و عملی آنان افزایش یافته، جامعیتی کم سابقه متولد شود، توسعه همه جانبه کشور قرین با عدالت اجتماعی شود و تعامل با جهان کوچک ترین خدشه یی به عزت و استقلال وارد نسازد، به دانشمندان و تحصیل کردگان بها داده شود و هرگز توده های مردم مورد کمترین بی اعتنایی قرار نگیرند، روشنفکری نیاز جامعه برای پیشرفت و درک زمانه شود و در عین حال از سنت و باورهای جامعه غفلت نشود. آزادی در تقابل با معیشت مردم قرار نگیرد و توجه به یکی، دیگری را از ضرورت ساقط نسازد. رای مردم ضمن سرنوشت سازی به عوام گرایی تنزل پیدا نکند و در یک کلمه در راه جامعیت که نیاز مفرط جامعه طی قرون اخیر است، قدم های همه جانبه و استوار برداشته شود. اینها که نیاز فوری و فوتی کشور ما است و در هر دوره یی در مسابقه اولویت ها دچار فراز و فرود شده اند و شاید اندکی غفلت درستی و ضرورت یک برنامه کلی را ملکوک ساخته است، در ائتلاف و اتحادی وزین و کارآمد و واقع گرا قابل دسترسی است و می شود همه یا اکثر نیروها و ظرفیت های جامعه را به میدانی از کار و تلاش مسوولانه وارد کرد. ابتکار غیرمنتظره خاتمی و موسوی ایجابی و مثبت است و علیه هیچ کس و هیچ چیزی جز تمایلات غرض ورزانه و بدخواهانه نمی تواند باشد. از همین روست که انتظار می رود نوعی از همراهی نسبی اصولگرایان یا حداقل عدم ضدیت آنان را به خود جذب کند. هر دو آقایان ثابت کرده اند که میل به قدرت جز احساس مسوولیت و دغدغه مشکلات کنونی کشور چندان در آنها قوی نیست که کسی بخواهد این تلاقی و مفاهمه دلسوزانه را اشتراک مساعی برای شیفتگی در کسب کرسی های مسوولیت تعبیر کند و مخالف خوانی های ملال آور و فرصت بر باد ده و عقب نگه دارنده را تکرار کند. به نظر می رسد حالا که به این نقطه رسیده ایم، باید دقت کنیم که عادت دیرپای ما ایرانیان دوباره گزند راهمان نشود که می گویند ایرانی ها «خیلی خوب» شروع می کنند و «سست» ادامه می دهند و «بد» تمام می کنند. مطول شدن ترجیح یکی از آقایان و درگرفتن بحث ها در این زمینه ممکن است در ابتکار نیک فوق خلل وارد کند و قسمتی از همتی که باید سال ها به کار کشور آید را خرج مجادلات غیرضرور کند. مسلم است مردم در شرایط گوناگون علاوه بر جست وجو برای یافتن بهترین گزینه ها، انتظار و سرگردانی و ابهام را چندان خوش ندارند و اگر کسی زودتر به این خواست آنان پاسخ دهد، خدمتی کرده و امتیازی برده است. نکته بسیار مهم و دغدغه دلسوزانه و امیدوارانه آن است که تصمیم آقایان محترم فقط ناظر به انتخابات و معرفی کاندیدا نباشد که انتخابات مرحله یی از مراحل است و مشحون از شکست و پیروزی است. آنچه نیاز مبرم و درازمدت جامعه ما است، ماندن مردان تجربه دار و متعهد و افق شناس در صحنه خدمت به مردم است، دولت و تصدی مسوولیت ها تنها بخش مهم و محدودی از آن است، توده های ایرانی احتیاج به تکیه گاه های مطمئن دارند که به وسیله آنان تمایلات شان تنقیح و شدنی و آرمانی شود، قدرت مردم وقتی سالم و سلامت به کار می آید که از طریق اوزان سیاسی و نخبگان معتبر تئوریزه و روشن و مشخص تدوین شود. پس آقایان بگذارند امیدوار شویم که تصمیم اشتراک مساعی شان برای خدمت مقطعی نیست و در شرایط مختلف به کار ترقی و عزت و حتی معنویت و اخلاق جامعه خواهد آمد.

/ 0 نظر / 2 بازدید