معلولین مظلوم


برای اینکه یک نوشته اثر داشته باشد گاهی باید صد دفتر بنویسیم، باید واقعیاتی را بشکافیم و جز‌به‌جز موضوعی را باز کنیم. سوژه را ملموس کنیم و با زندگی روزمرة افراد تطابق دهیم. برای این‌که اندکی از مشکلات افراد دارای معلولیت کاسته شود و یا حداقل به باور عموم بیاید که در این قشر از آسیب‌دیدگان جامعه چه احوالی حاکم است چاره‌ای نیست جز اینکه قدری در جزئیات این بحث فرو رویم.

مشکلات افراد دارای معلولیت از موضوعاتی است که به قول منطقیون تصورش موجود تصدیق خواهد بود. اما چه کنیم که انبوه معضلات موجود برای همة اقشار جامعه بقدری زیاد است و ناله وافغان سالم‌ها و تندرست‌ها آنقدر بلند است که صدای آسیب‌دیدگان به کسی نمی‌رسد. همه می‌دانند که اگر کسی یک کار اداری داشته باشد و یا خدای ناکرده کار اداریش پیچی خورده باشد با چه حجمی از رفت و آمد و اعصاب خردی و خرج و مخارج روبرو خواهد شد، حالا یک فرد دارای معلولیت اگر با چنین مسئله‌ای روبرو شود که می‌شود چه باید بکند؟ 

برای او که «رفت و آمد» خود معضلی بزرگ است، اگر وسیله نداشته باشد، از اتوبوس، از مترو و حتی از تاکسی نمی‌تواند استفاده کند، می‌ماند «آژانس» که آن هم هزینه‌اش مشخص است، تصور کنید در همین هنگام طبق معمول ادارة مربوطه سند و مدرک خاصی بخواهد که عقل جن هم به آن نمی‌رسد باید برگردد و اگر وقت اداری تمام نشود و ... اگر وسیله داشته باشد جای پارکی می‌خواهد که هیچ وقت پیدا نمی‌شود و مثل افراد معمول باید چند کوچه آن طرفتر ماشینش را بگذارد و با سختی طاقت‌فرسایی خود را به اداره برساند! تازه وقتی به اداره می‌رسد، جوی آبی که جلو راهش هست، پله‌هایی را که باید بالا برود، ازدحامی که هرآن امکان تنه خوردن و افتادنش وجود دارد و سرامیک‌های صاف و لیزی که سُر خوردنش را گاهی حتمی می‌کند همه مقدمات اولیه هستند که گذر از آنها و رسیدن به مرحله ابتدایی یک کار اداری را به یک معضل بزرگ مبدل می‌سازند. در همان اداره اغلب شماره حسابی می‌دهند که باید به بانک برود و پولی را واریز کند که در این صورت همة‌ معضل بزرگ ارائه شده دو چندان می‌شود و ....

همین تصویر کافی است تا خدمت همه خوانندگان محترم و مسئولان و نمایندگان مجلس و هرکس که تأثیری در اجتماع دارد اعلام کنیم که بسیاری از افراد دارای معلولیت برای همین ناهمواری موجود در جامعه از خیر بسیاری از کارهای اداری می‌گذرند، بسیاری از موقعیت‌ها و امتیازات ابتدایی را هم از دست می‌دهند، برخی از آنها با وجود استعداد قابل توجه از درس خواندن یا ادامة آن باز می‌مانند و ... بالاتر از اینها آیا مردم و مسئولان می‌دانند که بسیاری از افراد دارای معلولیت چه امراض و بیماری‌های رایج را برای سختی رفتن پیش پزشک و آزمایش دادن و جواب آزمایش گرفتن و ... به امان خدا رها می‌کنند و در خیلی از موارد دچار مراحل حاد آن می‌شوند؟

یک فرد دارای معلولیت بواسطة این همه رنجی که دارد، بیش از دیگران نیازمند وقت فراغت و یک تفریح ساده است، ولی او از آن هم اغلب محروم می‌شود و مشکلات ایاب و ذهابی که عنوان شد وی را از دمی گذراندن در فضای سبز و یا دامنه کوه‌ها باز می‌دارد.

به هرحال اینها که گفته آمد، تازه فصلی از مشکلات معلولین است و اگر اراده شود که همة موانع و فشارها و محرومیت‌های آنان بازگو شود مثنوی هفتادمن کاغذ می‌خواهد. با این تفاصیل در شرایط کنونی که افراد دارای معلولیت بیشترین آسیب را از تورم و گرانی موجود در جامعه می‌بینند اگر طرح هدفمند کردن یارانه‌ها بدون توجه خاص به آنها اجرا شود بی‌تردید یکی از شکننده‌ترین فشارها نصیبشان خواهد شد و چه بسا بسیاری از آنها از کار سخت و طاقت‌فرسای معمول خود هم باز مانند و به سمت فاجعه پیش روند. امید است مسئولان اجرای طرح هدفمند کردن یارانه‌ها برای رفع نگرانی این قشر مظلوم و آسیب‌دیده توضیحات لازم را ارائه دهند.

/ 0 نظر / 6 بازدید