معجزه دمکراسی در همسایگی ایران

در همسایگی شمال غرب ایران با سر و صدایی نه چندان زیاد رویدادهای مهمی در حال وقوع است که قطعاً در آینده منطقه و جهان اسلام،اثرات آن وضوح چشمگیری پیدا خواهد کرد. ترکیه طی سال های جاری در اکثر زمینه های سیاسی، اقتصادی و دیپلماسی خارجی پیشرفت های قابل ملاحظه یی کرده است که به سرعت اعتبار و جایگاه این کشور را ارتقا می دهد. طی چند روز گذشته آنکارا در یک اقدام جسورانه معاهده یی را در زوریخ به امضا رساند که طی آن به عادی سازی روابط خود با ارمنستان می پردازد. از رهگذر این توافقنامه ترکیه و ارمنستان به حدود یک قرن مناقشه در روابط خود پایان می دهند و مرزهای یکدیگر را طی دو ماه آینده باز می کنند.ترکیه در سال های اخیر رشد اقتصادی بالای هشت درصد را تجربه می کند و تنها از طریق صنعت گردشگری خود در سال 2007 ، 19 میلیارد دلار کسب درآمده کرده است.اسلامگرایان حاکم بر ترکیه در سال های اخیر دیپلماسی نیرومند و خلاقی از خود بروز داده و در حال برطرف ساختن چالش های تاریخی خود هستند. آنها هر روز در پی کشف ظرفیت ها و فرصت های جدیدی هستند که درجه یی بر مقام و موقعیت کشور خویش بیفزایند.رفع مناقشه با ارمنستان که در آن دو موضوع مهم کشتار ارامنه در جنگ جهانی اول توسط دولت عثمانی و مساله قره باغ در حاشیه پیشرفت دیپلماسی فعال ترک ها قرار می گیرد و یک گام بلند است که در آینده نزدیک باز هم ظرفیت توسعه و پیشرفت این کشور را افزایش خواهد داد.اما ترکیه چرا در موضعی مبتکرانه قرار گرفته است و ضمن برطرف ساختن مشکلات منطقه یی خود از چنان اتکا به نفسی برخوردار شده است که دیگر مثل گذشته تمنای الحاق به اتحادیه اروپا را مطرح نمی سازد و تنها راه پیشرفت خود را از این رهگذر جست وجو نمی کند؟مساله بسیار روشن و بدیهی است؛ ترکیه پس از روی کار آمدن اسلامگرایان از طریق تقویت پایه های دموکراسی «واقعی» شده است و جامعه اش که اکنون خود را می شناسد، می بیند و احساس می کند، در روند خلاقیت و کسب توانایی و رفاه و اعتبار قرار گرفته است.در ترکیه دیروز که نظامیان این کشور نوعی از دموکراسی هدایت شده را چاره مشکلات خویش می دانستند، دولت ها با حداقل آرای مردم و با ائتلاف های شکننده به سرعت می آمدند و می رفتند بدون اینکه فرصت اقدامات استراتژیک و راهبردی را پیدا کنند. پس از مراحل مختلف و آشکار شدن ضعف مفرط دولت های حمایت شده از سوی ارتش و همچنین پس از کنار گذاشتن دولت اول اسلامگرا یعنی دولت اربکان، نظامیان لائیک چالش های بزرگی را پیش روی خود دیدند و در نهایت ناگزیر به تمکین به دموکراسی واقعی و جدی شدند.اکثریتی قاطع به صحنه آمدند و به جای تشکیل دولت های ضعیف ائتلافی، کرسی های مهم نخست وزیری و ریاست جمهوری اسلامگرایان به نمایندگی از سوی اکثریت مردم در اختیار آنها قرار گرفت و معجزه دموکراسی آغاز شد.در داخل ثبات سیاسی و اجتماعی که بر اثر احساس عمومی تسلط بر سرنوشت خویش به وجود آمد، دولت برآمده از متن مردم را چنان نیرومند ساخت که نگاه خویش را از درون متوجه بیرون ساخت و گام در راه اعتلای کشور را با استواری هر چه بیشتر به زمین کوفت.هر کجا رجوع به مردم جدی شود و مردم آنچنان که هستند و آنچنان که تمایل دارند سرنوشت و مسوولان خود را مشخص کنند، پیشرفت، توسعه و اقتدار واقعی و کم هزینه حاصل می شود و راه آسان غلبه بر چالش ها پیموده می شود. ایران عزیز ما در اغلب زمینه های فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی و معنوی ظرفیتی به مراتب بالاتر از ترکیه دارد؛ ظرفیت هایی که در صورت شکوفایی جهانی را به خود خیره خواهد ساخت و برای همه طرف ها و جناح ها، پیروزی را به ارمغان خواهد آورد.این شکوفایی فقط از طریق احترام همه جانبه به جامعه و تمایلات قانونی مردم حاصل خواهد آمد. با مردم و مشارکت جدی آنها بر سرنوشت شان ثبات داخلی، خلاقیت خارجی و اقتدار همه جانبه معجزه خود را نشان می دهد، همان طور که در جای جای جهان نشان داده است. امروز نظامیان ترکیه هم مرهون اقتدار و ثبات داخلی هستند و «تهدیدها» را حتی اگر در آن سوی مرزهایشان باشد مورد تعقیب قرار می دهند. اگر در کشور ما وجدان عمومی اکثریت نخبگان به همراه متن جامعه واقعیت های جهان امروز را دریابند و بعد از ده ها سال علل عقب ماندگی کشور را به درستی رصد کنند و درمان واقعی آن را به عمل نزدیک سازند، همه دعواها و نزاع های سیاسی زیر سطح منافع ملی صورت خواهد گرفت و خط قرمز همه رای و تمایل مردم خواهد شد؛ خط قرمزی که هیچ گاه و تحت هیچ شرایطی نباید نادیده گرفته شود و سعادت و اقتدار همگان هم در رعایت همین خط قرمز تعریف خواهد شد. با رای و نظر مردم مسلمان است که دین و اخلاق و معنویت هم در اوج و در واقعیت جامعه جاری و ساری می شود.
سرمقاله روزنامه اعتماد مورخ ٢٣/٧/٨٨

   

/ 0 نظر / 4 بازدید